« تغسله ، ولا تعيد الصلاة . » « لباس را مىشويى ولى نماز را اعاده نمىكنى . » گفتم : چرا ؟ فرمود : « لأنّك كنت على يقين من طهارتك ثمّ شككت فليس ينبغي لك أن تنقض اليقين بالشكّ أبداً » « 1 » . « چون تو يقين به طهارت داشتى و بعد شك كردى . پس هيچ وقت سزاوار نيست كه يقين خود را به شك نقض نمايى . » گفتم : اگر بدانم كه نجس شده ولى محلّ نجاست را ندانم تا آن را بشويم ؟ فرمود : « تغسل من ثوبك الناحية التي ترى أنّه أصابها ، حتّى تكون على يقين من طهارتك » . « آن قسمتى را كه فكر مىكنى نجس شده بشوى تا يقين به طهارت خود پيدا كنى . » گفتم : اگر شك كردم كه نجاست به لباسم اصابت كرده يا نه ، آيا لازم است بر من كه در آن جستجو كنم ؟ فرمود : « لا ، ولكنّك إنّما تريد أن تذهب الشكّ الذي وقع في نفسك » « 2 » . « نه ، ولى تو مىخواهى شكى را كه در دلت ايجاد شده از بين بردارى . » قلت : إن رأيته في ثوبي وأنا في الصلاة . گفتم : اگر نجاست را در لباسم ديدم در حالى كه من مشغول نماز هستم ؟ فرمود : « تنقض الصلاة وتعيد إذا شككت في موضع منه ثمّ رأيته ، وإن لم تشكّ ثمّ

--> ( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 2 ، باب 41 ، ابواب النجاسات ، ص 1061 ، ح 1 . ( 2 ) - همان ، باب 41 ، هامش ص 1061 .